Pilos

Pylos (soms Pilos) is een kuststadje aan de westkust van de Peloponnesos, Griekenland dat op een heuvel gebouwd is aan de zuidkust aan de baai van Navarino met ruim 2500 inwoners. Het eiland Sfaktiria ligt voor deze baai. In de baai van Navarino vond op 20 oktober 1827 als onderdeel van de Griekse Onafhankelijkheidsoorlog de Slag van Navarino plaats tussen een Frans-Engels-Russische vloot de Turkse-Egyptische vloot die zorgde voor het einde van de Turkse overheersing in Griekenland. Bezienswaardig zijn de vrij goed bewaarde ruïnes van een Myceense burcht uit bronstijd, het zn. paleis van koning Nestor. Verdere toeristische attracties zijn de haven en de boulevard en de panorama op Pilos en er zijn witte huisjes met rode daken. Pylos is ook bekend van een veldslag in de Peloponnesische oorlog tussen Sparta en Athene. De plaats van het vroegere Pylos ligt waarschijnlijk op de rotsachtijge gronden ten noorden van de Baai van Pylos. De plaats heet tegenwoordig Koriphasia. De plaats is beschreven door de historicus Thucydides die beschrijft hoe de Griekse diplomaat Cleon een expeditie naar de plek stuurt om die te veroveren. De Atheners wisten een aantal Spartaanse krijgers te roven. De Spartanen wilden hun gevangenen terug en het kwam tot een gevecht, waarin de Atheners de bovenhand haalden.

Gerelateerd onderwerpen

- Myceense stedenbouw: Pylos
- Myceense paleizenbouw: het paleis van Pylos
- Myceense cultuur Categorie:Stad in Griekenland

Peloponnesos

right De Peloponnesos (ook: Peloponnesus, Grieks: Πελοπόννησος = Peloponnisos) is het grootste schiereiland van Griekenland, en ligt ten zuiden van het Griekse vasteland. Het wordt daarvan gescheiden door de Golf van Korinthe en en de Saronische Golf en ermee verbonden door de smalle Landengte van Korinthe. Deze landengte wordt weer doorsneden door het Kanaal van Korinthe. Ten zuiden van de Peloponnesos, aan de zuidoostkant ervan en ten noordwesten van Kreta, ligt het eiland Kythira. Kythira ligt dus tussen de Peloponnesos en Kreta in, maar veel meer aan de kant van de Peloponnesos. De Saronische eilanden liggen ten oosten van het schiereiland, en de Ionische eilanden ten westen en zuiden ervan. Enkele ervan liggen niet ver van de kust. Het is genoemd naar de Griekse held Pelops, het woord nesos betekent eiland, hoewel de Peloponnesos een schiereiland is. Bij de uitspraak van het Griekse woord Pelopónnisos ligt de hoofdklemtoon op de derde lettergreep. In de oudheid was de Peloponnesos onder andere van belang vanwege het feit, dat de stad Sparta, lange tijd een rivaal van Athene, hier lag. De ruïnes van de oude stad liggen nu dicht bij de plaats Mystras. Verder was het oude Korinthe ook een zeer belangrijke stad. De ruïnes van deze oude stad, archaia Korinthos, liggen dicht bij de moderne stad Korinthe. Verder was het heiligdom van Hera, een godin uit de Griekse mythologie, te Argos ook beroemd. In diverse plaatsen op de Peloponnesos waren heiligdommen aan haar gewijd. Men kan per trein op het schiereiland rondreizen. De trein rijdt langzaam, vaak ongeveer 40 kilometer per uur, maar de treintarieven zijn zeer laag in vergelijking met die in veel andere Europese landen. Een groot deel van het schiereiland is veel minder toeristisch dan andere plaatsen in Griekenland, en het heeft een zeer rijke flora. De stad Patras in het noorden is een belangrijke havenstad, met een regelmatige veerverbinding met onder meer de Ionische eilanden Korfoe en Ithaka. Arcadia is een bergland in het hart van de Pelopponesos. Sinds de Middeleeuwen wordt de Peloponnesus ook wel eens Morea genoemd.

Regio

Peloponnesos is ook de naam van één van de dertien regio's van Griekenland. Deze regio bestrijkt echter maar een deel van het schiereiland. Zie: Peloponnesos (regio)

Plaatsen die op de Peloponnesos liggen

- Amalias
- Bassae
- Argos
- Epidaurus
- Filiatra
- Gargaliani
- Gythio
- Kalamata
- Kalavryta
- Kato Ahea
- Korinthe (Korinthos)
- Kyparissia
- Mantinea
- Megalopolis
- Messinia
- Mystras
- Nafplio
- Nemea
- Olympia
- Patras (Patra)
- Pirgos
- Sparta
- Tegea
- Tiryns
- Tripoli
- Vardha
- Mycene Categorie:Geografie van Griekenland Categorie:Grieks schiereiland ja:ペロポネソス半島 ko:펠로폰네소스 반도 simple:Peloponnese

20 oktober

Gebeurtenissen

- Algemeen
- 1954 - Hoofdcommissaris Kaasjager van Amsterdam lanceert het plan een flink deel van de grachten te dempen om van het parkeerprobleem af te komen.
- 1973 - Koningin Elizabeth II opent het Sydney Opera House
- Oorlog
- 1827 - Slag van Navarino tijdens de Griekse Onafhankelijkheidsoorlog
- 1918 - Duitsland accepteert de voorwaarden van de Amerikaanse president Woodrow Wilson om de wereldoorlog te beëindigen.
- Politiek
- 1947 - De Commissie voor on-Amerikaanse activiteiten begint met haar activieteiten.
- 1966 - In België wordt de parlementaire commissie tot verbetering van de betrekkingen tussen de taalgemeenschappen geïnstalleerd.
- 1995 - Willy Claes treedt af als Navo-secretaris-generaal als gevolg van de Agusta-smeergeld-affaire
- Sport
- 2003 - Justine Henin lost Kim Clijsters na tien weken af als nummer één op de wereldranglijst der tennisprofessionals; de Belgische moet die positie al na één week weer afstaan aan diezelfde landgenote.
- Wetenschap en Technologie
- 1880 - De Vrije Universiteit Amsterdam wordt opgericht.
- 1983 - Herdefinitie van de meter; de nieuwe definitie is "de afstand die licht door een vacuüm aflegt in

\frac

seconde".

Geboren

- 1620 - Albert Cuyp, Nederlands schilder († 1691)
- 1632 - Christopher Wren, Brits wetenschapper en architect († 1723)
- 1740 - Belle van Zuylen, Nederlands-Frans schrijfster († 1805)
- 1854 - Arthur Rimbaud, Frans dichter († 1891)
- 1882 - Bela Lugosi, acteur van Hongaarse afkomst, vooral bekend van zijn filnmvertolking van Dracula († 1956)
- 1886 - Fredric Bartlett, Engels psycholoog († 1969)
- 1891 - James Chadwick, Brits ontdekker van het neutron († 1974)
- 1893 - Jomo Kenyatta, president van Kenia († 1972)
- 1899 - Marnix Gijsen, Vlaams schrijver († 1984)
- 1903 - Ada Bolten, Nederlands zwemster († 1984)
- 1921 - Hans Warren, Nederlands dichter en schrijver († 2001)
- 1932 - William Christopher, Amerikaans acteur
- 1934 - Keizerin Michiko van Japan
- 1935 - Jaap Nienhuis, Nederlands presentator
- 1935 - Jerry Orbach, Amerikaans acteur († 2004)
- 1938 - Dolores Hart, Amerikaans actrice, gaf Elvis Presley zijn eerste filmkus
- 1942 - Earl Hindman, Amerikaans acteur
- 1942 - Bart Zoet, Nederlands wielrenner en olympisch kampioen († 1992)
- 1946 - Lucien van Impe, Belgisch wielrenner, winnaar Tour de France (1976)
- 1946 - Elfriede Jelinek, Oostenrijks schrijfster, Nobelprijs voor Literatuur (2004)
- 1948 - Piet-Hein Donner, Nederlands politicus (CDA) en minister van Justitie
- 1949 - Valery Borzov, Russisch oud-atleet, won Olympisch goud op de 100 en 200 meter sprint in 1972
- 1950 - Tom Petty, Amerikaans zanger van de rockgroep Tom Petty & the Heartbreakers
- 1955 - Robert ten Brink, Nederlands tv-presentator
- 1958 - Mark King, Brits zanger en bassist van de popgroep Level 42
- 1963 - Stan Valckx, Nederlands oud-voetballer
- 1970 - Sander Boschker, Nederlands voetballer
- 1972 - Pie Geelen, Nederlands zwemmer
- 1972 - Snoop Doggy Dog, rapper
- 1980 - Jeroen Lambers, Nederlands voetballer

Overleden

- 460 - Aelia Eudocia (59), Oost-Romeins keizerin
- 1935 - Arthur Henderson (72), Brits politicus
- 1948 - Bert Sas (56), Nederlands militair attaché
- 1964 - Herbert Hoover (90), 31^{ste^{president van de Verenigde Staten

- 1984 - Paul Dirac (82), Brits theoretisch natuurkundige en een van de stichters van de kwantummechanica

- 1987 - Andrej Kolmogorov (84), Russische wiskundige, leverde belangrijke bijdragen op het gebied van kansrekening en topologie

- 1993 - Bert Schoofs (48), Nederlands tafeltennisser

- 1994 - Burt Lancaster (80), Amerikaans filmacteur

- 2005 - André van der Louw (72), Nederlands politicus, oud-burgemeester van Rotterdam

- 2005 - Shirley Horn (71) Amerikaans jazzzangeres

Viering/herdenking

- rooms-katholieke kalender:

- De heilige Irene van Portugal

- De heilige Wendelinus van Trier

365-dagenschema - 19 oktober - 20 oktober - 21 oktober

Decennia: Jaaroverzichten

Jaarschema's per eeuw

ja:10月20日
ko:10월 20일

simple:October 20

th:20 ตุลาคม

Griekse Onafhankelijkheidsoorlog
De Griekse Onafhankelijkheidsoorlog was een oorlog tussen de Grieken en de Turken, vanaf de Griekse onafhankelijkheidsverlaring van het Ottomaanse Rijk op 25 maart (nu de Griekse nationale feestdag) 1821 tot de erkenning van de onafhankelijkheid van het moderne Griekenland in juli 1832 met het Verdrag van Constantinopel.

Tijdens de 19e eeuw nam in Griekenland het verzet tegen de Turkse overheersers hand om hand toe, naarmate het Ottomaanse rijk meer tekenen van verzwakking vertoonde. Vele moegetergde boeren vluchtten de bergen in als hun dorp geplunderd werd of een Turks garnizoen moest herbergen. In onherbergzame gebieden hielden deze kleften (κλέφτες, eigenlijk rovers) stand als ondergrondse strijders voor de vrijheid.

Het streven van de Grieken om los te komen van het in ontbinding verkerende Turkse rijk werd door de grote mogendheden besproken in 1815 op het Wener Congres, maar Engeland voelde er niet veel voor, omdat het de veroverde Ionische eilanden voor zichzelf wenste te behouden. De drang naar onafhankelijkheid en de propaganda van geheime genootschappen van filhellenen hadden echter succes: in 1821 brak de algehele opstand tegen de Turken uit. Dit geschiedde overigens volgens een vooropgezet plan: een door de filhellenen gefinancierd leger zou vanuit Rusland het Donauvorstendom Moldavië binnenvallen dat onder Turks bestuur stond. Dit veroorzaakte een golf van instabiliteit in het rijk, wat de Grieken de kans zou geven een opstand te beginnen.

Maar al spoedig kregen de opstandelingen af te rekenen met tegenslag. Verschillende groepen opstandelingen begonnen direct na het verdrijven van de Turken elkaar te bevechten. Ibrahim Pasja, de geadopteerde zoon en opperbevelhebber van Mohammed Ali van Egypte, kwam met zijn Egyptische troepen de sultan te hulp. Met bloeddorstige wreedheid onderwierp hij verscheidene eilanden: op Chios werden 23.000 mensen vermoord ("Le Massacre de Scio"). Hij veroverde de Pelopónnesos en drong door tot Midden-Griekenland. In 1826 vielen Athene en de sterke vesting Mesolongi hem in handen. De Griekse opstand was in bloed gesmoord, het land verwoest. Slechts het eiland Hydra hield met behulp van zijn sterke vloot stand.

Intussen had echter de openbare mening in Europa partij gekozen voor de Grieken; de filhellenen stuurden geld, wapens en vrijwilligers. Ze verafschuwden de Turkse moordpartijen op de Grieken, die ze als afstammelingen van de helden van Marathon en Thermopylae beschouwden. De bekendste filhelleen was de Engelse dichter Lord Byron, die zich, na een zwerversleven door Europa, in 1824 als vrijwilliger meldde in het belegerde Messolóngi, waar hij drie maanden later aan de malaria bezweek.

In 1827 keerde alles ten goede: Rusland, Frankrijk en Engeland grepen in. Hun vloot bracht de Turks-Egyptische vloot in drie uur tijd ("een flink pak slaag, heren") de nederlaag tijdens de Slag van Navarino, op de westkust van de Pelopónnesos ten noorden van Pylos. De Turken werden verdreven uit de Pelopónnesos en Midden-Griekenland. Dit bevrijde gebied werd een republiek met Joannis Kapodístrias als president. Na moeizame onderhandeligen werd de onafhankelijkheid van Griekenland in 1830 door het Congres van Londen officieel erkend.

categorie: oorlog in de 19e eeuw
categorie: oorlog in Europa
categorie:Geschiedenis van Griekenland

ja:ギリシャ独立戦争

Peloponnesische oorlog
Afbeelding:Peloponnesische oorlog.png
De Peloponnesische oorlog
(431 - 404 v. Chr.) was een strijd tussen de Athene en Sparta.

Het was een lange en afmattende oorlog (met onderbrekingen af en toe) tussen beide Griekse grootmachten, de aristocratische Oligarchische landmacht Sparta (met zijn bondgenoten) en de democratische zeemogendheid Athene (ook met zijn bondgenoten). Omdat geen enkele Griekse stadstaat in deze oorlog neutraal en afzijdig kon blijven, kan men dit conflict gerust een kleine "(Griekse) wereldoorlog" noemen. Na afloop van de oorlog kwamen beide partijen zo verzwakt uit de strijd, dat zij geen van beide ooit nog hun vroegere grootheid konden terugwinnen.

Dieperliggende oorzaken

- De naijver en frustratie van Sparta en zijn bondgenoten om het groeiende imperialisme van Athene. Na de Perzische oorlogen, waarin Sparta nochtans de grootse militaire rol had gespeeld, ging Athene steeds meer een imperialistische politiek voeren en slaagde erin om de Delische Bond tot een Atheens Rijk uit te bouwen. Daarbij streefden beide grootmachten naar het militaire en economische overwicht in de Griekse wereld.

- De politieke en militaire tegenstellingen tussen de interne staatsregelingen van Athene (democratisch, progressief en zeemacht) en van Sparta (aristocratisch, conservatief en een landmacht), die ieder bij zijn respectieve bondgenoten en aanhangers propageerde.

Directe aanleiding

- De Kerkyra-kwestie: toen Kerkyra (nu Corfu, een kolonie van Korinthe, in 433 v. Chr. in conflict kwam met zijn moederstad, vroeg en kreeg het de hulp van Athene. Korinthe werd op zijn beurt bijgestaan door de Peloponnesische Bond onder de leiding van Sparta, dat Athene de oorlog verklaarde.

- De Potidaea-kwestie: Potidaea was een Korinthische kolonie, maar behoorde oorspronkelijk tot de Delische Bond. Tijdens de Kerkyra-kwestie zegde Potidaea eenzijdig het bondgenootschap op, hetgeen de Atheners niet pikten. Als reactie belegerden zij de stad, die in 429 v. Chr. werd "heroverd", tot ergernis van Korinthe en Sparta..

Verloop

De vijandelijkheden verliepen in drie min of meer onderscheiden fasen:

1e fase
de Archidamische oorlog (431 tot 421 v. Chr.)

Vanaf 431 v. Chr. hield het Spartaanse leger (onder bevel van koning Archidamos) tien jaar lang verwoestende tochten door Attika. Periklès liet Attica over aan de verwoesting en trok de burgerbevolking terug binnen de Lange Muren. Intussen plunderde de Atheense vloot de kusten van de Peloponnesus en bemoeilijkte daardoor de Spartaanse bevoorrading. Zelf ondervond het geen bevoorradingsproblemen door de Piraeus-haven.

Een groot verlies voor Athene was de dood van hun charismatische leider Periklès, die in 429 v. Chr. stierf aan de pest; deze moordende epidemie was uitgebroken onder de opeengehoopte bevolking die tegen Sparta bescherming zocht binnen de Lange Muren tussen Athene en Piraeus. Periklès werd opgevolgd door Cleon, een voorstander van de harde lijn.

2e fase
de Vrede van Nicias (421 tot 413 v. Chr.)

In 421 v. Chr. wist de Atheense leider Nicias een wapenstilstand te bewerkstelligen, die echter voor een groot stuk dode letter bleef. Lokaal bleef het tot schermutselingen en wreedheden leiden.

De Atheense tocht naar Sicilië (415-413 v. Chr.), met als doel het westelijke bekken van de Middellandse Zee te beheersen, bracht opnieuw een grote ramp over Athene. De wispelturige staatsman Alcibiades wilde op Sicilië enkele Griekse steden helpen tegen Syracuse, hopend daardoor zelf grote roem te verwerven. Maar de tocht mislukte, Alcibiades liep over naar Sparta - werd later wéér Atheens vlootvoogd en wéér afgezet - en de Atheense vloot werd vernietigd.

3e fase
de Dekeleïsche oorlog (413 tot 404 v. Chr.)

Er volgden moeilijke jaren voor Athene, dat zich nooit meer volledig heeft kunnen herstellen. In 413 v. Chr. bezette een Spartaans leger de Attische grensgemeente Dekéleia. Wanneer Sparta bovendien dacht aan de noodzakelijke uitbreiding van zijn vloot, en daarvoor financiële hulp aanvaardde van de Perzische koning (erfvijand nr. 1!!), begon het er slecht uit te zien voor Athene. Een mislukte poging tot staatsgreep (vanuit de oligarchische oppositie) in 411 v. Chr. verzwakte de democratie. Tenslotte werd in 405 v. Chr. de nieuwe Atheense vloot door de Spartaanse admiraal Lysandros bij de Hellespont verslagen. Athene moest zich overgeven, de Zeebond werd ontbonden, de vestingwerken en de Lange Muren moesten afgebroken worden. Athene was gekortwiekt; Sparta had de hegemonie overgenomen.

Thucydides
Het gehele verloop van de oorlog en de achtergronden staan goed beschreven in "De Peloponnesische Oorlog" van Thucydides.

categorie: Oud-Griekse oorlog

ja:ペロポネソス戦争
ko:펠로폰네소스 전쟁

Athene

Athene (Grieks: Αθήνα = Athina) is de hoofdstad en grootste stad van Griekenland en tevens het politieke, culturele en economische centrum van het land. Er wonen ongeveer vier miljoen mensen, waarvan zo'n 770.000 in de eigenlijke stad. Athene is vooral bekend vanwege de historische gebouwen uit de oudheid, zoals het Parthenon op de Akropolis, een heuvel in Athene. Het merendeel van de gebouwen in het tegenwoordige Athene zijn echter van vrij recente datum.

De Olympische zomerspelen van 2004 werden in Athene gehouden. De eerste moderne Olympische Spelen, die van 1896, vonden eveneens in Athene plaats.

Op 18 en 20 mei 2006 zal in Athene het Eurovisie Songfestival gehouden worden met de Olympic Indoor Hall in de noordelijke voorstad Marousi als podium.

Naam

De stad is genoemd naar de godin Pallas Athene, in vroeger tijden ook de patroon van de stad. De tempel Parthenon op de Akropolis, het beroemdste monument van de stad, is ter ere van haar. In vroeger tijden heette de stad Αθηναι (Athènai, meervoud van Athena). Dit werd in de 19e eeuw opnieuw de officiële naam van de stad. Maar na een spellingshervorming in de jaren '70 heet de stad Athina, een naam die sommige Grieken ook in het Engels prefereren boven Athens.

Geschiedenis

zie ook Geschiedenis van Athene

Geschiedenis van Athene
Geschiedenis van Athene
Vermoedelijk verstigden zich rond 3500 v. Chr. zich de eerste bewoners op de heuvel Akropolis. Van de vroege geschiedenis van de stad is weinig bekend, maar Athene is waarschijnlik tot circa 1065 een koninkrijk geweest en een belangrijk centrum van de Myceense beschaving. In de eeuwen die volgen ging Athene langzaam en met tijdelijke terugvallen op weg naar een democratie. Athene voert in deze tijd diverse oorlogen tegen de Perzen, die ze verslaan in de Slag bij Marathon (490), maar die tien jaar later wel de stad en de Akropolis grotendeels verwoesten. Na diverse pieken en dalen (Peloponnesische oorlog, Dertig Tirannen) wordt Athene in de 4e eeuw v. Chr. een belangrijke wetenschaps- en kunst-stad, die beroemde namen als Socrates, Plato en Aristoteles voortbrengt.

In 168 v. Chr. wordt de stad ingenomen door de Romeinen (die overigens zelf spraken van de 'bevrijding' van Athene), maar de stad blijft een belangrijke rol binnen het Romeinse Rijk vervullen, ook al leggen de inwoners zich niet gemakkelijk bij de Romeinse aanwezigheid neer. In 86 v. Chr. wordt de stad daarom als straf door Sulla geplunderd. In 51 na Chr. bezoekt de apostel Paulus de stad. Keizer Hadrianus brengt rond 130 na Chr. een bezoek en begint een reeks belangrijke bouwwerken. Ook nu is Athene nog steeds een belangrijk centrum.

Hierna raakt de stad echter in verval: in 297 wordt ze door de Goten geplunderd, wat in 395 nog eens herhaald wordt. In 529 sluit keizer Justinianus de filosofenscholen waarmee de stad definitief een vrij onbetekenende uithoek van het Byzantijnse Rijk wordt. In 1204 wordt de stad veroverd door Franse kruisvaarders, waarna de stad een paar eeuwen lang speelbal van diverse staten wordt. In 1458 wordt de stad ingelijfd door de Turken, die uit respect voor het verleden de Atheners nog wel diverse privelleges geven, maar twee jaar later van het Parthenon wel een moskee maken. De stad zou, een kleine Venetiaanse bezetting in 1687 uitgezonderd, bijna vier eeuwen deel van het Ottomaanse Rijk uitmaken.

Vanaf de 18e eeuw wordt de stad bezocht door veel rijke westerlingen, die geïnteresseerd zijn geraakt in de wortels van hun beschaving, wat het Griekse onafhankelijkheidsdenken aanspoort. Vanaf 1821 proberen de Grieken een eigen natie te stichten, wat langzaam lijkt te lukken. In 1829 wordt de Griekse onafhankelijkheid erkend door de grote mogendheden en in 1833 volgt Athene het kleine Nauplion op als hoofdstad van het nieuwe koninkrijk. In de jaren die volgen worden de universiteit (1837) en een orthodoxe kathedraal (1842) geopend. en wordt de stad flink uitgebreid.
Vóór de Griekse vrijheidsoorlog was Athene een stadje van ongeveer 10.000 inwoners geweest. Tijdens de Vrijheidsoorlog werd de stad nu weer eens door de vrijheidsstrijders, dan weer door de Turken veroverd, met alle verwoestingen vandien. Na de oorlog was de bevolking tot 4.000 verminderd. In de eerste decennia van het onafhankelijke Griekenland maakt de stad een flinke groei door. Omstreeks 1890 wordt het aantal van 100.000 inwoners bereikt.
In 1896 vinden hier de eerste moderne Olympische Spelen plaats.

In de twintigste eeuw maakt Athene een enorme groei door. Zo komen in 1922 veel Griekse vluchtelingen uit klein-Azië, in het bijzonder Smyrna, naar de stad. In de Tweede Wereldoorlog wordt Athene drie jaar lang door de Duitsers bezet en komen duizenden om door hongersnood en geweld. Vervolgens krijgen de inwoners ook nog eens met de burgeroorlog te maken. Na de oorlog trekken meer en meer Griekse plattelanders naar de hoofdstad, die steeds meer uit haar voegen lijkt te barsten, met veel illegale bouwwerken en ontzettend veel smog. Met de komst van de Olympische Spelen in 2004 is de stad echter flink opgeknapt.

Beschrijving van het stadscentrum
De meeste Griekse straatnamen worden voorafgegaan door όδος (ódos, straat), λεώφορος (leóforos, laan) of πλατεία (platía, plein), gevolgd door de naam van de straat in de tweede naamval, bijvoorbeeld Odos Eleftheriou Venizelou: straat van Eleftherios Venizelos. In het dagelijks gebruik worden die beginwoorden echter bijna altijd weggelaten, maar ze staan wel op de straatnaamborden vermeld.

Omónia en Syntágma

Eleftherios Venizelos
Eén van de centrale punten van het moderne Athene is het plein Omónia (Eendracht), vanuit waar een waaier van drukke straten vertrekt. Hier is een belangrijk (overstap)station voor de metro en komen vele buslijnen samen. Aan de 28 Oktovríou (28 oktoberstraat), genoemd naar de Griekse afwijzing van een Italiaanse bezetting in 1940, liggen het Nationaal Archeologisch Museum en de Polytechnische school, die belangrijke rol heeft gespeeld bij de vele studentenprotesten. Aan de andere kant van Omónia ligt de Eólou. Hier staat de bekende toren Aérides (Toren der Winden), die uitzicht biedt op de Akropolis.

De twee evenwijzige lanen Elefthériou Venizélou (ook wel Panepistimíou) en Sadíou (stadionsstraat) lopen van Omónia naar een ander centraal plein: Syntágmatos, het plein van de grondwet (Syntágma), waaraan ook het parlement ligt. Ook dit plein heeft, om begrijpelijke redenen, een voorname rol in vele protesten gespeeld en is ook nu meestal het centrale punt voor demonstraties en stakingen. Aan de Panepistimíou liggen een aantal 19e eeuwse gebouwen in neo-klassieke stijl: de Nationale Bibliotheek, de Universiteit en de Academie van Wetenschappen, alsmede de katholieke kathedraal van Sint Dionysios. Ook het Ilíou Mélathron, het statige herenhuis waar Heinrich Schliemann met zijn Griekse vrouw heeft gewoond, ligt aan deze straat.

Voor het parlementsgebouw (Vouli), dat oorspronkelijk gebouwd is als paleis voor koning Otto I, ligt het graf van de onbekende soldaat en staan een aantal Evzone-wachters in traditionele uniformen de 'wacht' te houden. Aan dit plein ligt ook het Hotel Grande Bretagne, het oudste en bekendste hotel van de stad, waar vele beroemdheden hebben gelogeerd en dat tijdens de Tweede Wereldoorlog het hoofdkwartier van de Duitse bezetters was. In het metrostation Syntágma zijn diverse opgravingen te zien die aan het licht kwamen tijdens de aanleg van de metro.

Nationale Tuin en Lykávittos

Tweede Wereldoorlog
Ten zuiden van Syntágma loopt de Amalias (Amalia-laan, genoemd naar de eerste koningin van Griekenland), die langs de Ethnikós Kipós (Nationale Tuin). In dit stadspark ligt de Hadrianus-poort, die de oude stad van Theseus verbond met de nieuwe stad van keizer Hadrianus. Daarachter liggen de ruïnes van het Olympieion, een aan Zeus gewijde tempel, waaraan men eeuwen heeft gewerkt, totdat Hadrianus hem in 132 liet voltooien in Korinthische stijl. Ten zuidoosten van het park ligt het oude olympisch stadion, gebruikt tijdens de spelen van 1896 en gebouwd op de plaats waar vroeger de oude spelen van de Panathenaeën werden gehouden.

Aan de Iródou Attikoú, ten oosten van het park ligt de Anáktora, de presidentiële ambtswoning die oorspronkelijk dienst deed als paleis voor de kroonprins. Aan het noorden van de Iródou Attikoú, aan het kruispunt met de Vasilissis Sofias (Koningin Sofie-laan), ligt het Benaki-museum, ondergebracht in de voormalige herenwoonst van de steenrijke kunstverzamelaar Antonis Benakis. Verderop de Vasilissis Sofias ligt het Byzantijns Museum, ingericht in een weelderige stadswoning in Toscaanse stijl, die vroeger toebehoorde aan de hertogin de Plaisance. Iets verder ten noorden ligt de Lykávittos, een 277 meter hoge heuvel, met bovenop de top witte kerkje van Ágios Yórgos (Sint Joris, de patroonheilige van Griekenland), vanaf waar een groot deel van de stad is te overzien.

Monastiraki en Plaka

Sint Joris]]
Aan de oostkant van het stadscentrum ligt het metrostation Monastiráki (kloostertje) en het gelijknamige plein. Ten zuidwesten van dit plein ligt de oude volksbuurt Plaka, tegenwoordig vooral populair bij toeristen, niet in de laatste plaats omdat de wijk aan de voet van de Akropolis van Athene ligt. Hier liggen ook de grote de Bibliotheek van Hadrianus, een antiek onderwijscentrum van 100m x 80m, en de Romeinse Agora (markt), met het opvallende Dorische poortgebouw, en de eerder genoemde Toren der Winden. Rondom dit achthoekige gebouwtje loopt een gebeeldhouwde fries met de allegorische voorstelling van de windstreken. Vroeger was er hierbinnen ook een beroemd wateruurwerk (Klepsydra) te bezichtigen.

Iets ten zuiden van Monastiraki loopt de Apostólou Pávlou naar de duurdere wijk Thissio. Hier ligt onder meer de oude Agora, een goed bewaarde tempel van Hephaestus.

Gemeente

Waar met Athene, ook in Griekenland, vaak de gehele agglomeratie wordt aangeduid, bestaat deze in feite uit vele gemeentes (dimi). De gemeente Athene zelf (Dimos Athinaion) omvat het centrale deel van de agglomeratie en huisvest zo'n twintig procent van de inwoners. Zoals in alle Griekse gemeenten wordt de burgemeester direct door de bevolking gekozen. De huidige burgemeester, sinds oktober 2002, is Dora Bakoyanni van het conservatieve Nea Dimokratia. Ze is de eerste vrouwelijke burgemeester van Athene.

Openbaar vervoer

Athene en haar voorsteden worden doorkruist door een netwerk van vele trolley- en gewone bussen, en een tramlijn. Bovendien rijden er in de stad veel taxi's, die relatief goedkoop zijn en zowel door Atheners als door toeristen veel worden gebruikt. De stad kent drie metrolijnen, alsmede een aantal spoorlijnen die aansluiten op het overigens schaarse Griekse spoornet. Een spoorlijn verbindt de stad ook met het oostelijk gelegen vliegveld, genoemd naar de politicus Eleftherios Venizelos. Het in 2001 geopende vliegveld is een grote, moderne luchthaven, met vele internationale verbindingen, alsmede binnenlandse vluchten over heel het land.

Metro

2001
zie ook Atheense metro

Lijn 1 (groene lijn) is de oudste lijn van de stad. Het is een voortzetting van de eerste spoorlijn van Griekenland, gebouwd in 1869, die Athene verbond met de havenstad Pireas, acht kilometer zuidelijker. Sindsdien heeft de lijn vele veranderingen ondergaan, is ze gelektrificeerd, deels ondergrond en loopt sinds 1954 door tot de noordelijke voorstad Kifissia.

Lijn 2 (rode lijn) bestaat sinds 2000, maar ideeën voor de lijn bestaan al sinds de jaren '50. Ze doorkruist de stad van de noordwestelijke wijk Aghios Anthonios naar het zuidoostelijke Aghios Dimitrios. Op dit moment wordt de lijn verlengd in noordwestelijke richting, naar de grote voorstad Peristeri.

Lijn 3 (blauwe lijn) bestaat sinds 2003 en is, net als lijn 2, gebouwd als onderdeel van de infrastrucurele verbeteringen voor de komst van de Olympische Spelen een jaar later. Ze loopt van Monastiraki in het centrum van de stad tot aan het vliegveld Eleftherios Venizelos, ten oosten van de stad, het laatste lange stuk echter boven de grond, op gewoon spoor. Men is bezig de lijn aan de westkant te verlengen.

Lijn 1 wordt door ISAP gerund, lijn 2 en 3 door Attiko Metro.

Sport

De met voorsprong populairste sport in Griekenland is voetbal en Athene kent daarom ook diverse voetbalclubs. De bekendste twee zijn Panathinaikos en AEK Athene, die beide tot de voornaamste clubs van het land behoren, en er is het kleinere Egaleo FC. In de voorsteden van de stad bevinden zich ook nog de clubs Panionios NFC en Olympiakos Pireas.

Beroemde sportcomplexen in de stad zijn het Stadion Panathinaiko en het Olympisch Stadion Spyridon Louis.

Olympische spelen

Olympisch Stadion Spyridon Louis
Alhoewel de klassieke Olympische Spelen in Olympia werden gehouden, mocht Athene in 1896 de eerste moderne spelen organiseren. Het evenement werd een groot succes en wordt sindsdien elke vier jaar herhaald. Tijdens de openings- en sluitingsceremonie mogen de Griekse deelnemens altijd als eersten het station binnentreden.

Velen verwachtten dat Athene om die redenen in 1996 ook de (zomer)spelen zou mogen organiseren, het zou dan immers het honderdjarig bestaan van de moderne spelen zijn. De spelen gingen echter naar het Amerikaanse Atlanta, wat in Griekenland veel verontwaardigde reacties opleverde. Even dreigden de Grieken zelfs tot een boycot van de spelen, maar men zag hier later toch vanaf. Met het wereldkampioenschap atletiek van 1997 lieten de Atheners zien wel degelijk een groot sportevenement te kunnen organiseren en zo werden de spelen 2004 alsnog aan haar 'thuisland' gegund.

Ter gelegenheid van de spelen werden veel bouwwerkzaamheden gepland. Niet alleen werden veel nieuwe sportaccomodaties gebouwd, maar de hele infrastructuur van de stad werd flink verbeterd. Tijdens de voorbereidingen hierop liep men echter enorm achter op schema, wat vooral in het buitenland tot suggesties leidde dat de spelen maar elders moesten worden georganiseerd. Uiteindelijk kwam alles toch nog op tijd klaar en werden de spelen door velen als een groot succes gezien. Van de infrastructurele verbeteringen profiteren de Atheners nog tot op de dag van vandaag.

zie ook Olympische Zomerspelen 2004

Marathon

De marathon, een hardloopwedstrijd over 42 kilometer en 195 meter, is ontstaan vanuit een legende rond de slag bij Marathon. Na deze slag zou de boodschapper Pheidippides de 40 kilometer van het plaatsje Marathon naar de stad Athene rennend zou hebben afgelegd, om zo de overwinning van het Atheense leger te kunnen overbrengen. Tijdens de eerste moderne Olympische Spelen werd om die reden ook een marathon georganiseerd. Deze traditie werd elke volgende spelen herhaald en ook in niet-olympisch verband worden tegenwoordig jaarlijks over de hele wereld vele marathons gelopen. De marathon van Athene is hiervan één van de bekendste, daar deze het (vermeende) orginele marathonparcours aflegt. Ze wordt jaarlijks op de eerste zondag van november georganiseerd.

Zie ook

- Geschiedenis van Athene

- Olympische Spelen

- Athenes van deze wereld

Externe links

- [http://www.cityofathens.gr/portal/site/AthensPortalEN/ Officiële gemeentesite] (Engelstalig)

- [http://athene.startkabel.nl Athene startpagina]

Categorie:Athene
Categorie:Griekse oudheid
Categorie:Stad in Griekenland
Categorie:Hoofdstad
Categorie:Romeinse stad
Categorie:Metropool in Europa

ja:アテネ
ko:아테네

simple:Athens

th:เอเธนส์

zh-min-nan:Athína

Thucydides (historicus)
Thucydides ca. 460 - 400 v. Chr. was een Atheens legeraanvoerder en geschiedschrijver.

Hij was de aanvoerder (strategos) van de Atheense legers in het noorden van Griekenland in het begin van de Peloponnesische oorlog en aan hem danken wij een gedetailleerde beschrijving van het verloop ervan. In 424 v. Chr. werd hij voor twintig jaar verbannen omdat hij het belangrijke bastion Amphipolis door de vingers had laten glippen. Hij gebruikte zijn ballingschap om van ooggetuigen informatie in te winnen over de oorlog en die op schrift te stellen. Vanwege zijn systematische en rationele aanpak geldt hij als grondlegger van de wetenschappelijke methode in de geschiedkunde. In het begin van het geschrift geeft hij expliciet aan welke methode hij zal toepassen en waarom. In de Oudheid werd hij mateloos bewonderd, vooral om zijn krachtige en heldere stijl en zijn vermogen om de politieke standpunten van de verschillende partijen tot uitdrukking te brengen in briljante (en grotendeels fictieve) redevoeringen. Zijn werk, dat de naam draagt van de oorlog dat het behandelt, behoort tot de oudste Griekse prozageschriften die bewaard zijn gebleven en zijn taalgebruik is nog niet zo gepolijst als dat van latere generaties Helleense auteurs. Inhoudelijk beperkt hij zich niet tot een droge opsomming van de feiten: hij geeft een scherpe analyse van de economische, sociale en politieke achtergronden en probeert altijd de echte oorzaken van het menselijk handelen bloot te leggen. De reden dat men aanneemt dat de meeste in het werk weergegeven redevoeringen fictief zijn, is dat in werkelijkheid politici en diplomaten zich zo wel nooit hadden uitgedrukt - Thucydides laat steeds hun ware motieven doorschemeren!

Behalve de al vermelde inleiding is vooral het vierde boek (klassieke geschriften worden in boek(roll)en verdeeld) beroemd geworden dat in tragische grandeur de rampzalige expeditie van Athene tegen Syracuse behandelt. Dit gedeelte is vaak apart vertaald uitgegeven - de lengte van het hele werk is vrij aanzienlijk.

Juist omdat hijzelf één van de oudste geschiedschrijvers is, hebben we geen betrouwbare gegevens over zijn leven, buiten de feiten die uit zijn eigen werk bekend zijn doordat hij zijn optreden in de oorlog documenteert. De biografische feiten die uit de Oudheid zijn overgeleverd, zijn vermoedelijk grotendeels verzinsels. In de 19e eeuw werden die aangevuld door al even scherpzinnige als ongegronde speculaties. Zijn sterfjaar is onbekend. Zijn werk is onvoltooid gebleven: het laatste boek, het achtste, breekt plotseling af tijdens de gebeurtenissen van 411 v. Chr.. Dat dit niet komt doordat het eind verloren is gegaan, wordt bewezen door het feit dat Xenophon in diens Hellenika het relaas vanaf precies hetzelfde punt voortzet in een stijl die een imitatie is van die van Thucydides.

Nederlandse vertalingen

- Thucydides, Historiai, trad M.A. Schwartz, Amsterdam, 2001 (= Haarlem, 1964).

- Thucydides, Een blijvend bezit. De oorlog tussen de Peloponnesiërs en de Atheners. Vertaling: Leo Lewin, Delft, 2002 .
Categorie:Oud-Grieks historicus
Categorie:Oud-Grieks militair
Categorie:Oud-Grieks persoon

ja:トゥキディデス

ko:투퀴디데스

Cleon (Atheens politicus)
Cleon (Gr.: Κλεων) was een radicaal-democratisch politicus uit het Athene van de 5e eeuw v. Chr.

Bij het begin van de Peloponnesische oorlog was hij het niet eens met de voorzichtige politiek van Pericles. Na diens dood in 429 v. Chr. trad hij naar voren als de onbetwiste leider van de volkspartij en als voorstander van de scherpst mogelijke offensieve oorlogvoering tegen Sparta: van de Atheners eiste hij een uiterste krachtsinspanning in de voortzetting van de Peloponnesische oorlog.

Zijn gaven als demagoog traden duidelijk naar voren bij het debat in 427 over het lot van de van de Delische Bond afvallige en opnieuw onderworpen inwoners van Mytilene. In 425 beleefde hij de grootste politieke triomf van zijn carrière. Toen een Spartaans leger ingesloten raakte op het eiland Sphacteria (bij Pylos) bood Sparta vrede aan, maar Cleon overreedde de volksvergadering het aanbod af te slaan. Zelf werd hij met het commando belast en slaagde erin de overgave van de Spartanen af te dwingen. Gesteund door dit succes wist hij een verdrievoudiging door te zetten van de ledenbijdragen der bondgenoten in de Delische Bond. In 422 trok hij naar de Thracische kust om Amphipolis te heroveren, maar bij deze operatie sneuvelde hij, net als zijn Spartaanse tegenstrever Brasidas.

Cleon kreeg in de historische traditie een bijzonder slechte reputatie als autoritaire oorlogsstoker, speciaal door het werk van Aristophanes (o.m. in het stuk Ridders) en Thucydides. Dit beeld is echter ongetwijfeld mistekend door zijn politieke tegenstanders. Zijn scheldnaam "de leerlooier" suggereert dat hij uit "de heffe des volks" afkomstig zou zijn. In werkelijkheid was Cleon echter de welgestelde eigenaar van een leerlooierij die hij van zijn vader geërfd had, en behoorde hij dus tot de hogere middenklasse. Tot dan toe hadden echter - ook in de democratische partij - enkel mannen van adel de toon aangegeven, en de verarmde Atheense aristocratie keek met hooghartig misprijzen neer op de ‘parvenus’ van de tot welstand gekomen burgerij.
Cleons strategische prestaties zijn opvallend voor een man zonder militaire achtergrond. Dat hij echter ook kon optreden als vulgair demagoog staat wel vast.

Categorie:Oud-Atheens persoon
Categorie:Oud-Grieks politicus
Categorie:Oud-Grieks redenaar

Categorie:Stad in Griekenland
Categorie:Geografie van Griekenland
Griekenland

ja:Category:ギリシャの都市
ko:분류:그리스의 도시

simple:Category:Cities in Greece

Reingardslivatnet

Reingardslivatnet er et vann som ligger i Rana kommune i Nordland.

Kategori:Innsjøer i Nordland

hosting warsaw hotels ruletka best online casino BIELIZNA}}

:: RELATED NEWS ::

Samara oblast
Samara, ryskt län (oblast) som är beläget vid Volga i mellersta Ryssland. Befolkningen i området var år 1996 drygt 3,3 miljoner. Området omfattar 11 städer varav de största är: Samara (1,2 milj invånare), Togliatti (721 000), Sizran (187 000), Novokuibishevsk (117 000),